Je kunt zijn stem goed horen vanaf de gang, afwisselend pratend in het Engels en Nederlands. Steve is een Italiaanse Australiër die naar Nederland kwam om stage te lopen aan de Universiteit
Twente en meer van de wereld te zien. Vanwege de liefde is hij op zijn 23e naar Noord-Holland verhuisd.
Een gesprek met Steve is bemoedigend en opbeurend voor iedereen die bij hem binnenwandelt. En dat met een patiënt die de afgelopen weken enorm veel tegenslagen heeft ervaren.Steve omschrijft zijn situatie als volgt: ‘’Vandaag was een goede dag. Maar vergeleken met de dagen ervoor was het geweldig. De chirurg kwam vanochtend voor het eerst mijn kamer binnen met goed nieuws!
Ik heb ‘de bocht’ genomen en ben uit de ‘gevarenzone’. Iets waar hij me elke keer dat we elkaar de afgelopen 11 dagen spraken aan herinnerde, toen ik nog in het ziekenhuis lag. Ik heb nog een infuus voor voeding en vocht, een epidurale zenuwblokkade, een ketamine-druppelaar en bloeddrukmedicijnen die de plaats innemen van de opioïden waarvoor ik allergisch bleek te zijn.
Zaterdagavond belandde ik op de intensive care, aangesloten op bijna alles wat je je kunt voorstellen, nadat ik na de derde operatie (met open buik) op woensdag was ingestort.
Die operatie was bedoeld om mijn dunne darm te herstellen (voor de tweede keer), nadat er veel schade was ontstaan tijdens de colectomie van vorige week vrijdag,
voornamelijk door enorme hoeveelheden littekenweefsel die nog over waren van het verwijderen van mijn nier in 2007.
Ondanks alle tegenslagen, pijn, wanhoop en het dansen met de dood heb ik mijn best gedaan om dankbaar en positief te blijven.’
En met name over die laatste zin hebben we uitvoerig met elkaar gesproken. Want dankbaar en positief blijven is niet zo gemakkelijk, zeker niet na de opsomming van tegenslagen die hij de afgelopen weken heeft doorgemaakt. Het maakt ook onzeker. En dus heb ik als gesprekspartner van Steve met bewondering geluisterd naar de manier waarop hij betekenis heeft gegeven aan deze zeer intense periode.
Hij vertelt dat hij voor alle operaties Psalm 23 (de Heer is mijn Herder) heeft geciteerd. Dat bracht hem rust en ook het vertrouwen om goed door deze operaties heen te komen. Maar dat niet alleen. Steve was ook op zoek naar controle en regie. Hij zegt daarover: ‘’Ik bevind me in het oog van een orkaan. Ik kan niet controleren wat er om mij heen gebeurt, maar ik kan wel controleren wie ik ben als mens in deze situatie. En dus probeer ik dankbaar en positief te blijven.’’ En dat is een opgave, maar voor Steve lijkt dit niet het geval. Daarmee ontstaat de merkwaardige situatie dat deze man een opbeurend effect heeft op de mensen die zijn kamer binnenkomen.
Terwijl hij ziek is, geeft hij iets van zijn dankbaarheid en opgewektheid mee aan de mensen die hem ontmoeten.
Steve straalt het vertrouwen uit dat de storm weer zal gaan liggen. Dat er na een donkere nacht ook weer een dag aanbreekt. Of om met Psalm 23 te spreken: ‘’Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, uw stok en uw staf, zij geven mij moed.’’ En dat er dus een tijd van leven komt na deze gebeurtenis. Om te herstellen en het leven weer op te pakken. Voor Steve betekent dat: samen met zijn gezin afreizen naar Australië om daar zijn ouders en familie te ontmoeten, die nu zo ver weg voelen.
Hartelijke groet namens de Geestelijke Verzorging,
Ben Rumping
N.B. Deze blog is tot stand gekomen met toestemming van de patiënt.